6. අනිච්ච හා චතුරාර්ය සත්ය
අනිච්ච සවබාවය විස්තර කලා. ඒත් ඇයි අපි අනිච්ච සවබාවය දැනගත යුත්තේ. ඒ තමයි දුකෙන් මිදෙන වැඩපිළිවෙළට එන්නනම් දුක අතිවෙන හැටි දකින්න ඔන. එහෙනම් සංකත වල සබාවයෙන් එවා හට ගැනීමෙන් , එවා වැනසීමෙන් දුකක්ම හටගන්නා බව අනිච්ච සබාවයෙන් දැක්කා. එහෙනම් දුකට හේතුව කුමක්ද ? එනම් අනිච්ච සවබාවයෙන් යුක්ත ලෝකේ අපි ඉච්ච සේ (අපිට ඔනවිදිහට ) පවත්තන්නනට යාමයි. නොවෙන දෙයක් කරන්නට යාමයි. එනම් අපේ මොඩකම , මුලාව හෙවත් මොහයයි. අනිච්ච සවබාවය දැකලා මේ ජාති එහෙමත් නැතිනම් සංකත අපිට කැමැතට පවත්වන්න බැහැ කියලා දැකල නොඇලී නොබැදී ගියනම් දුකෙන් මිදීමයි. එකට මාර්ගයක් ඇත්නම් අවිද්යාව තෘශ්නාව බිඳ හැරුනු දැක්මෙන් පටන්ගත් අරි අට මගයි. දැන් මෙ අනිච්ච වටහාගැනීමෙන් වටහා ගත්තේ චතුරාර්ය සත්යයි.
මෙ ටික වැටහුනානම් කෝ දැන් සැපයි කියන ලොකේ , දුකෙන් පිරුනු එකක් නේ. දුකෙන් පිරුනු එකකට සැපයි කියන්න ලැජ්ජ වෙන්න ඕන නේ. මෝඩකමක්නේ. හබැයි මේ ටික නොදකින කෙනාට නම් ලෝකය තරම් වටිනා දෙයක් නැ. මම මගේ කියන එවා කෙලවරක් නැ. බලාපොරොත්තු කෙලවරක් නැ.
අනිච්ච බවත් , එහෙම දෙවල් ඇසුරු කිරීමෙන් දුක එන බවත් , එ්ක හරයක් නැති අසාර වැඩපිළිවෙළක් බවත් දකින කෙනෙක් තමයි චතුරාර්ය සත්ය දැකලා සම්මා දිට්ටියට පත්වෙන්නේ
මෙන්න මෙතෙනට පැමිනි කෙනෙකුයි සැබැ බෞද්ධයෙක් වෙන්නේ.
No comments:
Post a Comment